Ізноў стаю за роднай хатай,
Дзе пад страхой вісяць плугі.
Вялікай птушкаю цыбатай
Садзіцца вечар на лугі.
Як сейбіты, з галін таполі
Насенне сеюць у цішы,
І песні матчыны паволі
Усходзяць у маёй душы.
ДОМА
Люблю душою пасталелай
Я завітаць на тыдні тры
У родны край,
дзе локці смела
На стол кладуць гаспадары.
Дзе я заўсёды госць жаданы,
Дзе брат вучыў мяне араць,
Дзе ўсё, што мне,
як бінт ад раны,
Ад сэрца цяжка адарваць.
Опубликовано в
Вершы аб родным крае
Последнее от Администратор
Авторизуйтесь, чтобы получить возможность оставлять комментарии
