Почётные граждане Городка
10 августа в здании Районного исполнительного комитета состоялось торжественное вручение удостоверений «Почетного гражданина Городокского района».
Наша земля издавна славится своим главным богатством - хорошими людьми, которые любят и ценят свою малую родину, умножают славу и известность своих мест. К таким людям принадлежит наш земляк - Владимир Скоринкин. Своей жизнью, каждым поступком, строкой прославляет он город, гордится родными местами и людьми, которые здесь живут.
УЗНЯСЕННЕ
Аўтабіяграфія душы
1
Уздоўж разбітых
Чорных каляін
Апалая лістота дагарае.
3 журботным крыкам
Жураўліны клін
Душу маю
I неба раздзірае.
Шмат перажыў я
На сваім вяку,
****
Калі рыхтуюцца ізноў
Лясы надзець апратку,
Зямля мая
Ля валуноў
Адтайвае спачатку.
Нібы асілак Гаравік,
Пакуль хапала клёку,
На Віцебшчыну
Ледавік
Пёр валуны здалёку.
ДЗЕ ГОЛУБ КУПАЎСЯ…
Паэма
1
Узлессі, паплавы,
Лугі ля Яраслаўля
Ўдыхаюць пахі шчаўя
І маладой травы.
Хвалюе вецер плёсы
Яшчэ зялёных ніў.
Дождж спаласкаў нябёсы,
Пяшчотна падсініў.
****
Быццам сон забыты –
Ранак сіні,
Сонца затуманенага ўсход.
Прама пада мною
Супраць плыні
З лайбаю
Грабецца параход.
Поплаў,
Ад гарачыні сасмяглы,
І зялёны ўтульны гарадок
РАЦЭ МАЙГО МАЛЕНСТВА
Хоць і завешся Гараджанкай,
Ты не пястухай гарадской
Была адвеку,
А сялянкай –
Вясёлай,
Шчодрай,
Гаманкой.
Як і твае,
Мае вытокі
У той зялёнай старане,
ЛІПА ЛЯ МАТЧЫНАЙ ХАТЫ
Калі шкраблося
Ў выцвілы франтон
Даждлівым днём
Аголенае сучча,
Мне ліпа нагадала камертон,
А восень –
Нот зажураных сугучча.
Увасабленне смутку
І тугі,
Калі вароны каркаюць
МАЯ ПАКЛОННАЯ ГАРА
У мястэчку не знайсці вышэй
За яе пагорка і кургана.
Шмат было акопаў і траншэй
На яе вяршыні накапана.
Пазіраў удалеч з-пад рукі
І ў краі далёкія вачыма
Я адсюль праводзіў цягнікі,
Што абсягі засцілалі дымам.
Родны край люблю я з той пары!
Я НЕ ПРАДАМ БАЦЬКОЎСКІ ДОМ
Мой дом не апусцеў.
У ім
Зіняць –
па радыё –
куранты.
На дроце –
тоўстым і тугім –
Пялёнкі сушаць кватаранты.
Квітнее ліпа пад акном,
Шапоча яблыня ля тыну.
More...
НА РАДЗІМЕ
Ён з-за мяжы прыехаў на радзіму,
Далёкім вельмі быў яго маршрут.
Хацелася старому пілігрыму
Дыўным-даўно наведаць родны кут.
На золку, быццам спелая чарэшня,
Чырвоным сокам набрыняе ўсход.
І сонца заблішчыць,
нібыта блешня,
Там,
дзе аб нечым шэпчацца чарот.
У САКАВІЦКІМ ЛЕСЕ
Дабрыдзень, родны край!
Зноў на пачатку дня
У сакавіцкі гай
Вядзе мяне лыжня.
Шмат наламала дроў,
Навыгінала дуг
Зіма ў глушы лясоў
Пад скогат завірух.
Запахла навакол
ЛОСВІДА
Днём і ноччу палаў небасхіл
Над маім Гарадоцкім паветам.
Пад сузор’ямі брацкіх магіл
Я не здраджу яго запаветам.
Я і ў радасці,
І ў журбе,
І калі на душы зацішша,
Мару ўзвысіцца да цябе,
Гарадоцкае наша ўзвышша.
****
Юрасю Міхайлаву
Ад ціхіх рэчак, траў мурожных
(Ужо не помнім і калі)
У свет вялікі і трывожны
З табой аднойчы мы ўцяклі.
Пры летніх досвіткавых зорах
У родным краі дзень пры дні
Чакаюць нас язі ў азёрах,
Залатабокія ліні.
